28 EKİM 1997      SAYI 01 YIL. 1

Üzeyr Lokman ÇAYCI

ZAMBAKLARIN AÇTIĞI YERDE

 

Zambakların açtığı yerde

Böcekler de var…

Zaman gelir

Hafıza içinde

Kaybolur sırlar…

 

Dünya hâli bu,

Kimi ölür,

Kimi doğar…

 

Zambakların açtığı yerde

Böcekler de var…

Derinliklerde kalır

Birçok şey…

Görülmez belki kusurlar.

Çoğu zaman

Keşfedemezler gerçeği

Yazarlar, çizerler,

Okurlar...

 

Zambakların açtığı yerde

Böcekler de var…

Dünya hâli bu,

Kimi ölür,

Kimi doğar…

Paris – 09.05.1999

 

UNUTMA

 

Seni yitirmiş olsam bile

O aynalardan

Yine sen olacaksın gözlerimin önünde.

 

Tutamıyacağım belki ellerini

Belki de çıplaklığını örtemiyeceğim

Beyaz tüllerle.

 

Seni ele verecek o akşamlar

Unutma...

 

Nerede görürsen

Bir benzerini o durağın

Unutma söylensin yine benim şarkılarım.

 

Geçtikçe o kalabalık vitrin önlerinden

Işıklarda oku benim ismimi

Unutma...

Seni ele verecek o geceler

Unutma...

DEĞİŞİM 

Onların
Sararmış sarkıtlarını kırmadan
Dokunmadan uçlarındaki
Kin damlalarına
Ellerinle çeke çeke
Kurumuş duygularını
Bulaştırmadan başkalarına
Girebilirsen içlerine
O zaman sen değişeceksin.

 

Onların
Düşürmeden varlıklarını
Ayak altlarına
Bayır aşağı kaydırmadan
Özlerini
Dimdik tutarak bakışlarınla
Girebilirsen içlerine
O zaman sen değişeceksin.

 

Onların
Hırslarındaki
Karışıklıkları dağıtarak
Sererek önlerine
Utandırıcı kimliklerini
Geçmişlerinde gezinmeden
Ve belirsizliklerinde ezilmeden
Girebilirsen içlerine
O zaman sen değişeceksin.

 

Zamanın üstünde
Senin duyguların.
Hiç endişelenme
Belirsizse yarın.
Kirlenmiş manzaralar karşısında
« kendilerini görsünler » diye
Silkele yansımalarını
Üzerlerine.
Onların
Girebilirsen içlerine
O zaman sen değişeceksin.