28 KASIM 1997      SAYI 02  YIL. 1

Aytül DEMİREL

HAYAT

Bitmez sandığın o tatlı gülüşler

Bak şimdi,yerini göz yaşı aldı.

Bitmez sandığın sevgimi

Bak şimdi eller aldı.

 

Aynaya her baktığımda

Çehrende bir çizgi daha

Bitmez sandığın gençliğin

Yavaş yavaş solmakta.

 

Yüzün gülmez,

Göz yaşların dinmez oldu.

İnsanoğlu özün toprak,cismin toprak oldu,

Bu asaletin sonu yom mu ?

 

Gezersin Kerem gibi dağlarda,

Beklersin Aslı gibi yollarda,

Bu sevgi yavaş yavaş son bulmakta,

Bitmedi mi daha bu yersiz kinin.

 

Sanın göklere vardı,

Adın tarihe karıştı,

Bitmez sandığın ömrün,

Ecel geldi kapıya dayandı.

 

ECELİNİM

Eğer sevgin bir heves ise,

Hiç durma çek git !

Bana yalan söyleyeceksen

Ölümden,ölüm beğeneceksin.

 

Ecel gibi peşinde dolanacağım

Azrail’in ben olacağım

Seni can evinden vuracağım

Bana yalan söylersen

 

Eğer beni seveceksen

İstemem sevme beni.

Çünkü ben senin ecelinim

Bir gün canını almaya geleceğim !

 

Haberin bile olmayacak

Yavaş yavaş son nefesini vereceksin.

Bana yalan söylediğinden

Cehennem kapısında boyun eğeceksin.

 

BENİ

Bir gün fark edersen sende beni,

Hiç çekinme,söyle sevdiğini beni.

O zaman aşkın götürecektir benden beni,

İçimde fırtınalar,kaplar

Bir ben bilirim;bendeki beni.

Bir gün bakıp da terk edeceksen beni,

Aldatma boş yere seven kalbimi ve beni,

Bırak aşkınla yakayım ben bedenimi beni,

Ayrılığınla yakma,sen bedenimdeki beni